Zmiany stawowe i kostne w cukrzycy

Cukrzyca jest chorobą, która predysponuje do powstania zaburzeń w układzie kostno-stawowym.

Nadmierna aktywność czynników wzrostowych, zwiększona przepuszczalność naczyń oraz przemiany kolagenu pod postacią glikacji przyczyniają się do rozwoju zmian stawowych.

W cukrzycy typu 1 częściej występuje zespół ograniczonej ruchomości w stawach - zaburzenie o podłożu najprawdopodobniej genetycznym. Pacjent z tym schorzeniem ma problem z pełnym złożeniem rąk (np. do modlitwy). Odkładanie się kolagenu i neuropatia obwodowa są odpowiedzialne za zespół cieśni nadgarstka. Natomiast neuropatia czuciowa jest przyczyną powstania neuroartropatii (staw Charcota). W około 40-60% przypadków stwierdza się z kolei chorobę Dupuytrena (przykurcz rozcięgna dłoniowego).

W układzie kostnym dominują osteopenia i osteoporoza, zaś przerosty kostne (hiperostozy) należą do rzadkości. Zmniejszenie masy kostnej (osteopenia, osteoporoza) występuje zarówno u chorych na cukrzycę typu 1 jak i 2. W cukrzycy typu 1 brak insuliny oraz neuropatia autonomiczna (w mniejszym stopniu) powodują małą masę kostną, którą w chwili rozpoznania stwierdza się u 10-20% chorych. W cukrzycy typu 2 zmiany osteoporotyczne mogą być maskowane towarzyszącą otyłości hiperostozą. Mimo to pobudzenie osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej prowadzi do zmniejszenia masy kostnej.

Leczenie opiera się przede wszystkim na wyrównaniu cukrzycy. Zalecana jest suplementacja wapnia i witaminy D.

Milena Szewruk