Zespół Conna (hiperaldosteronizm pierwotny)

Zespół Conna (hiperaldosteronizm pierwotny) jest to hormonalnie uwarunkowane nadciśnienie tętnicze, które dotyczy 5-15% chorych z nadciśnieniem tętniczym.

Objawy kliniczne wynikają z nadmiernej produkcji aldosteronu przez autonomiczny guz nadnercza (gruczolak warstwy kłębkowatej), lub z powodu idiopatycznego obustronnego przerostu kory nadnerczy. W bardzo rzadkich przypadkach stwierdza się hiperaldosteronizm rodzinny.

Objawy zespołu Conna


Do typowych symptomów hiperaldosteronizmu należą: nadciśnienie tętnicze, osłabienie mięśniowe, kurcze mięśni, zaparcia, zaburzenia rytmu serca (wynikające z obniżonego stężenia potasu), bóle głowy, wielomocz, wzmożone pragnienie. W badaniach dodatkowych stwierdza się: zwiększone wydalanie potasu z moczem, obniżone stężenie potasu w surowicy krwi, umiarkowaną hipernatremię, zasadowicę metaboliczną, zasadowy odczyn moczu. U chorych ze stwierdzoną hipokaliemią oznacza się dobowe wydalanie potasu z moczem podczas stosowania diety normosodowej.

Dalsza diagnostyka w ośrodku specjalistycznym (dotyczy chorych u których wynik jest wyższy niż 50 mmol/dobę) polega na wykazaniu wysokiego stężenia aldosteronu w surowicy krwi przy obniżonej aktywności reninowej osocza. W przypadkach wątpliwych, przy granicznych wartościach aldosteronu i niskiej aktywności reninowej osocza wykonuje się test stymulacji (4 godzinna pionizacja i furosemid). Tomografię komputerową czy rezonans magnetyczny wykonuje się w celu ustalenia lokalizacji guza.

Chorzy z gruczolakiem kory nadnerczy wymagają leczenia chirurgicznego, natomiast chorzy z przerostem kory nadnerczy leczeni są farmakologicznie - spironolaktonem.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.