Ultrasonografia tarczycy

Ultrasonografia tarczycy (USG) stanowi szeroko stosowaną, bezpieczną, prostą, najtańszą metodę oceny morfologii tarczycy.

Wskazania do wykonania badania USG tarczycy są następujące: określenie wymiarów wola, ujawnienie zmian ogniskowych i ocena ich echostruktury, wybór miejsca wykonania cienkoigłowej biopsji aspiracyjnej, ocena wielkości gruczołu i warunków anatomicznych, ocena węzłów chłonnych szyjnych, różnicowanie autoimmunologicznych i nieautoimmunologicznych chorób tarczycy.

USG tarczycy jest metodą, która służy do określenia wielkości, kształtu, położenia i struktury wewnętrznej gruczołu tarczowego. Prawidłowa objętość gruczołu nie przekracza 20 ml u kobiet i 25 ml u mężczyzn. Prawidłowa tarczyca wykazuje drobnoziarnistą strukturę o średnio nasilonej równomiernej echogeniczności. Zwiększoną echogenicznność mają guzki o litej budowie, zbudowane z dużych pęcherzyków. O ubogiej echogeniczności można mówić w przypadku guzków litych zbudowanych z pęcherzyków małych. Pozbawiane echa są natomiast struktury zawierające płyn (np. torbiele).

W ocenie zmian ogniskowych (guzki) istotna jest lokalizacja, wielkość, echogeniczność, wewnętrzna struktura, granice, zwapnienia, ukrwienie całego miąższu i zmian ogniskowych.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.