Test hamowania deksametazonem

Test hamowania deksametazonem stosowany jest w diagnostyce zaburzeń wydzielania ACTH. Klasyczny test hamowania deksametazonem wg Liddlea składa się z dwóch etapów: I etap - test hamowania 2 mg deksametazonu, II etap - test hamowania 8 mg deksametazonu.

Zanim wykona się test, przez 2 kolejne doby oznacza się wydalanie wolnego kortyzolu lub 17-OHKS w moczu. W I etapie próby podaje się 0,5 mg deksametazonu co 6 h przez 2 doby, a następnie (II etap) 2 mg co 6 h przez dalsze 2 doby. W drugiej dobie I i II etapu zbiera się mocz w celu oznaczenia wolnego kortyzolu lub 17-OHKS. Wynik jest prawidłowy jeżeli już w I etapie testu dobowe wydalanie wolnego kortyzolu zmniejszy się poniżej 27 nmol/24 h, a wydalanie 17-OHKS do 5,52 μmol/24 h albo poniżej.

W chorobie Cushinga dopiero w II etapie testu wydalanie kortyzolu lub 17-OHKS zmniejsza się o ok. 50%, natomiast w zespole ekotopowego wydzielania ACTH oraz w zespole Cushinga wywołanym guzem kory nadnerczy również w II etapie brak jest hamowania wydzielania kortyzolu. Podanie 8 mg deksametazonu jest istotne dla różnicowania przyczyn ACTH - zależnego zespołu Cushinga. Jeżeli u chorego obserwuje się małe stężenie ACTH można odstąpić od wykonania testu.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.