Subkliniczna niedoczynność tarczycy

Subkliniczna niedoczynność tarczycy jest stanem który charakteryzuje się zwiększonym stężeniem TSH w surowicy, natomiast stężenia wolnych hormonów tarczycy (fT3 i fT4) są prawidłowe. Nie stwierdza się typowych objawów klinicznych niedoczynności tarczycy. Stan ten występuje najczęściej u osób starszych, częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Przyczyny subklinicznej niedoczynności tarczycy


Najważniejsze przyczyny subklinicznej niedoczynności tarczycy to: choroba Hashimoto, leczenie jodem radioaktywnym nadczynności tarczycy, leczenie chirurgiczne chorób tarczycy, nadmierne spożycie jodu, poporodowe zapalenie tarczycy, niektóre leki (np. glikokortykosteroidy).

Określenie subkliniczna niedoczynność tarczycy wynika z faktu, iż chory nie obserwuje i nie zgłasza dolegliwości charakterystycznych dla jawnej niedoczynności tarczycy, takich jak suchość skóry, obrzęki, zaparcia, senność, spowolnienie i inne. Zdarzają się jednak - zwłaszcza u kobiet w okresie okołomenopauzalnym - stany obniżonego nastroju, jawna depresja lub objawy choroby afektywnej dwubiegunowej. Dochodzi ponadto do hipercholesterolemii z podwyższeniem frakcji LDL cholesterolu.

Subkliniczna niedoczynność tarczycy częściej jest stwierdzana u kobiet diagnozowanych z powodu niepłodności, u których dodatkowo występuje hiperprolaktynemia i znaczny wzrost prolaktyny po stymulacji TRH. Stwierdzenie podwyższonego miana przeciwciał przeciwtarczycowych może wskazywać na autoimmunologiczną chorobę tarczycy.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.