Śpiączka hipermolarna

Śpiączka hipermolarna jest ostrym powikłaniem cukrzycy, stanem zagrożenia życia. To powikłanie częściej występuje u osób starszych z cukrzycą typu 2, choć zdarza się również u chorych z cukrzycą typu 1, u osób młodych czy dzieci.

Śpiączka hipermolarna jest bardzo rzadkim powikłaniem (występuje 5-6 krotnie rzadziej niż kwasica ketonowa). Czynnikami wywołującymi są: zakażenia, ostre choroby sercowo-naczyniowe (zawał serca, udar mózgu), nierozpoznana cukrzyca, niestosowanie się do zaleceń leczniczych.

Objawy śpiączki hipermolarnej


Dominują objawy odwodnienia tj. suchość skóry i śluzówek, hipotonia (obniżone ciśnienie krwi, skłonność do zapaści). Inne objawy towarzyszące to: wielomocz (poliuria), zwiększone pragnienie (polidypsja), wymioty, utrata apetytu, różnie nasilone zaburzenia świadomości. Pacjenci są często w bardzo ciężkim stanie ogólnym.

Rozpoznanie śpiączki hipermolarnej


Rozpoznanie oparte jest na objawach klinicznych i nieprawidłowościach badań laboratoryjnych. Stwierdza się bowiem bardzo wysokie glikemie, zwykle powyżej 600 mg/dl (prawidłowe wartości glukozy we krwi mieszczą się w granicach normy 79-121 mg/dl na czczo lub 140-160 mg/dl 2 godziny po posiłku) oraz wysokie stężenie mocznika.

Leczenie śpiączki hipermolarnej


Śmiertelność w śpiączce hipermolarnej jest większa niż w kwasicy ketonowej, wynosi około 15%. Leczenie obejmuje podanie płynów w celu nawodnienia, zwalczenie hiperglikemii przez podanie insuliny dożylnie, wyrównanie zaburzeń elektrolitowych.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.