Sibutramina

Sibutramina, lek wspomagający leczenie otyłości, hamuje wychwyt zwrotny monoamin, zwłaszcza serotoniny i noradrenalina przez co przyczynia się do nasilenia poposiłkowego uczucia sytości (pobudzenie ośrodka sytości i zahamowanie ośrodka głodu w podwzgórzu). Powoduje również wzrost termogenezy co łącznie z uczuciem sytości poposiłkowej prowadzi do redukcji masy ciała przez zmniejszenie ilości tkanki tłuszczowej, szczególnie trzewnej.

Skuteczność sibutraminy w przeprowadzanych badaniach wynosi średnio 4,5 kilogramów ubytek masy ciała w przeciągu roku stosowania preparatu. Poza obniżeniem i utrzymaniem zredukowanej masy ciała, u osób leczonych sibutraminą zaobserwowano zmniejszenie stężenia triglicerydów i wzrost stężenia HDL-cholesterolu. U osób otyłych z cukrzycą typu 2 w czasie kuracji z zastosowaniem sibutraminy odnotowano poprawę kontroli cukrzycy wraz z obniżeniem masy ciała. Ze względu na korzystny wpływ na zaburzenia metaboliczne globalnym efektem jest zmniejszenie ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.

Działania niepożądane sibutraminy


Działania niepożądane występujące po sibutraminie to najczęściej utrata apetytu, zaparcia, suchość w ustach, bezsenność. Ze względu na wpływ na metabolizm monoamin u niektórych osób można zaobserwować na początku leczenia wzrost wartości ciśnienia tętniczego krwi, bądź wzrost akcji serca. Ze względu na działanie presyjne sibutraminy i wpływ na częstotliwość rytmu serca zaleca się częste kontrole ciśnienia krwi i pracy serca. Inne działania niepożądane to nudności, zawroty głowy, potliwość, rozszerzenie naczyń.

Nie zaleca stosowania sibutraminy u osób z zaburzeniami rytmu serca, źle kontrolowanym nadciśnieniem oraz u chorych przyjmujących leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, leki przeciwmigrenowe, opioidy. Chorzy z jaskrą, ciężką niewydolnością wątroby i nerek powinni unikać stosowania sibutraminy.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby Wewnętrzne", Tom I.
2) W. Kostowski, Z. Herman: "Farmakologia", Tom I.