Rozpoznanie niedoczynności przysadki

Diagnostyka niedoczynności przysadki jest bardzo szeroka i dotyka wiele tkanek, narządów i układów. Podstawę stanowi obraz kliniczny. W oparciu o charakterystyczne objawy możliwe jest ustalenie przyczyny i skutków zaburzeń czynności przysadki.

Do postawienia ostatecznego rozpoznania niezbędne są badania dodatkowe przeprowadzone w warunkach podstawowych i dynamicznych. Badania hormonalne mogą ujawnić niedobór hormonów dotyczących tarczycy (TSH, FT4), niedobór hormonów kory nadnerczy (kortyzol, ACTH), niedobór gonadotropin i hormonów gonad (estradiol, testosteron), niedobór prolaktyny czy hormonu wzrostu.

Badania obrazowe w diagnostyce niedoczynności przysadki


Tomografia komputerowa (TK) umożliwia rozpoznanie guza przysadki lub podwzgórza, zespołu pustego siodła, wylewu do przysadki itp. Więcej informacji dostarcza badanie za pomocą magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR) z kontrastem. Ma ono przewagę nad TK, ponieważ lepiej uwidacznia skrzyżowanie nerwów wzrokowych, szypułę przysadki, zatoki jamiste i inne.

Badania cytologiczne w diagnostyce zmian w obrębie przysadki


W przypadku podejrzenia zmian zapalnych, ziarniny, biopsja zmiany i badanie mikroskopowe przysadki może stworzyć podstawy do przyczynowego leczenia aktywnych zmian zapalnych i naciekowych. Badanie to jest rzadko wykonywane.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby Wewnętrzne", Tom I.