Rozpoznanie neuropatii cukrzycowej

Rozpoznanie neuropatii cukrzycowej jest możliwe na podstawie szczegółowo zebranego wywiadu od pacjenta.

Zwykle osoby z neuropatią zgłaszają zaburzenia czuciowe w postaci parestezji (niefizjologiczne, niebolesne odczucia mrowienia, drętwienia) oraz dyzestezji (nieprawidłowe odczucia z wyraźną komponentą bólową), poza tym zgłaszają osłabienie lub brak czucia albo wręcz przeciwnie przeczulicę, kurcze łydek.

Niektórzy chorzy skarżą się na ogólne osłabienie, zwiększoną męczliwość, zaburzenia poruszania się i równowagi, osłabienie siły poszczególnych mięśni lub grup mięśniowych. W zależności od zaburzeń wegetatywnych chorzy zgłaszają skłonność do omdleń, kołatanie serca, wahania wartości ciśnienia tętniczego krwi, biegunki zaparcia, zaburzenia oddawania moczu, nietrzymanie moczu, zaburzenia erekcji, zmianę ciepłoty i zabarwienia skóry, obrzęki itp.

Badanie podmiotowe (wywiad) powinno być uzupełnione badaniem neurologicznym. Zaleca się ocenę obecności zaburzeń czucia, ocenę niedowładów osłabienia lub braku odruchów głębokich. Bardzo czułym badaniem jest ocena szybkości przewodnictwa czuciowego i ruchowego. Jeśli istnieją wskazania bada się przewodnictwo nerwowe i wykonuje badanie elektromiograficzne. Ocena zaburzeń funkcji układu autonomicznego obejmuję badanie: funkcji układu przywspółczulnego (np. ocena szybkości rytmów serca w odpowiedzi na próbę Valsalvy), funkcji układu współczulnego (np. ocena wartości ciśnienia tętniczego po zmianie pozycji ciała na pionową), czynności sudomotorycznej (np. pocenie stymulowane temperaturą).

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot: "Choroby Wewnętrzne", Tom II.
3) J. Tatoń, A. Czech: "Diabetologia", Tom II.