Rozpoznanie i leczenie nadczynności tarczycy

Diagnostyka nadczynności tarczycy opiera się zarówno na podstawie wywiadu jak i na podstawie wyników badań laboratoryjnych.

Nadczynność tarczycy rozpoznaje się wówczas, gdy typowym objawom klinicznym towarzyszy zmniejszone stężenie TSH i zwiększone stężenie FT4, rzadko izolowane zwiększone stężenie FT3. Wyjątki od tej zasady obejmują nadczynność tarczycy subkliniczną i wtórną. W sytuacji, gdy stężenia FT4 lub FT3 są zwiększone powyżej górną granicę normy, rozpoznaje się jawną nadczynność tarczycy, nawet jeżeli objawy kliniczne są jeszcze nieznaczne.

Leczenie nadczynności tarczycy


Istnieją trzy możliwości leczenia nadczynności tarczycy: leczenie farmakologiczne, leczenie radiojodem oraz leczenie operacyjne. Dwie ostatnie metody określa się jako leczenie radykalne. Wybór metody leczenia zależy od przyczyny nadczynności tarczycy oraz decyzji chorego.

W leczeniu nadczynności tarczycy w Polsce stosuje się Tiamazol (Metizol, Thyrozol), rzadziej Propylotiouracyl (Propycil), wyjątkowo Metylotiouracyl. Wszystkie wymienione leki hamują syntezę hormonów tarczycy.

Farmakoterapia może być podstawową metodą leczenia albo stanowić przygotowanie do leczenia radiojodem. Podanie terapeutycznej dawki izotopu 131I zyskuje coraz większą popularność jako metoda leczenia nadczynności tarczycy. Leczenie radiojodem charakteryzuje dobra skuteczność, prostota, niski koszt i dobra tolerancja.

Operacja usunięcia tarczycy (strumektomia) jest preferowanym sposobem leczenia w przypadkach dużego wola, zwłaszcza dużych guzów tarczycy. Wadą tego sposobu postępowania jest możliwość powikłań pooperacyjnych i ryzyko niedoczynności tarczycy.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby Wewnętrzne", Tom I.