Rozpoznanie i leczenie ginekomastii

Stwierdzenie ginekomastii jest możliwe po dokładnym badaniu przedmiotowym ze szczególnym uwzględnieniem oceny oprócz gruczołu sutkowego także jąder, zewnętrznych narządów płciowych i obwodowych węzłach chłonnych. Przy badaniu należy zwrócić uwagę na objawy nadczynności tarczycy i kory nadnerczy, niewydolność wątroby i nerek oraz guzy ośrodkowego układu nerwowego.

Rozpoznanie przyczyny ginekomastii ustala się na podstawie wyników badań pomocniczych. Konieczne jest wykonanie badań hormonalnych - oznaczenie podstawowych stężeń we krwi estradiolu, testosteronu całkowitego, prolaktyny, gonadotropin przysadkowych, TSH w celu różnicowania przyczyn ginekomastii. W przypadku podejrzenia rozrostu nowotworowego uzasadnione jest wykonanie oznaczenia markerów nowotworów z komórek płciowych. Pomocniczo można oznaczyć biochemiczne wskaźniki czynności wątroby i nerek oraz badanie morfologii krwi przy podejrzeniu zaburzeń metabolizmu hormonów płciowych.

Spośród badań obrazowych istotne znaczenie ma USG obu sutków. Bywa pomocne w celu wykluczenia nowotworu gruczołu piersiowego i różnicowania ginekomastii z lipomastią. USG jest konieczne dla wykluczenia hormonalnie czynnych nowotworów, które u mężczyzn najczęściej zlokalizowane są w gonadach. W uzasadnionych przypadkach wykonuje się USG, tomografie komputerową lub rezonans magnetyczny oraz RTG klatki piersiowej.

Leczenie ginekomastii


Fizjologiczna ginekomastia w okresie noworodkowym i dojrzewania i nie trwa dłużej niż rok, nie wymaga leczenia. Jeżeli ginekomastia jest wynikiem zaburzeń ogólnoustrojowych, złagodzenie objawów następuje w czasie leczenia choroby podstawowej. Poprawę lub ustąpienie ginekomastii uzyskuje się podając testosteron lub antyestrogeny lub inhibitory aromatazy. Długotrwała ginekomastia, niepodatna na farmakoterapię może być poddana leczeniu chirurgicznemu. Wówczas chirurgicznie usuwa się tkankę gruczołową i nadmiar tkanki tłuszczowej.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby Wewnętrzne", Tom I.