Rokowanie w cukrzycy

Istotne znaczenie dla rokowania u chorych z cukrzycą typu 1 ma dynamika rozwoju powikłań przewlekłych. Najczęściej przeżywalność zmniejszają zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego (w ciągu 3 lat umiera około 50% chorych).

Natomiast z powodu nefropatii cukrzycowej (cukrzycowa choroba nerek) rocznie umiera około 30% chorych. Powikłania oczne cukrzycy jak retinopatia czy zespół stopy cukrzycowej prowadzą raczej do inwalidztwa.

Na poprawę rokowania mogą liczyć chorzy wyedukowani, którzy często i dobrze kontrolują poziom glukozy. Takie postępowanie zapobiega powstaniu powikłań przewlekłych lub hamuje ich przebieg. Zostało to udowodnione w zakresie retinopatii i nefropatii cukrzycowej.

U chorych z cukrzycą typu 2 najistotniejszy wpływ mają powikłania sercowo-naczyniowe. Szacuje się, iż obniżenie poziomu hemoglobiny glikowanej HbA1c o 1% powoduje zmniejszenie ryzyka zawału serca o 14%, udaru mózgu o 12%, niewydolności serca o 16%, zgonu z powodu choroby tętnic obwodowych o 43%. Natomiast obniżenie ciśnienia tętniczego o 10 mmHg zmniejsza ryzyko zawału serca o 12%, udaru mózgu o 18%, niewydolności serca o 12%.

Główną przyczyną umieralności chorych z cukrzycą typu 1 jest nefropatia cukrzycowa, natomiast u chorych z cukrzyca typu 1 makroangiopatia (zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego).

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot: "Choroby wewnętrzne", Tom II.