Przyczyny i leczenie hipoglikemii

Najczęściej do hipoglikemii prowadzą błędy popełniane przez samych pacjentów, dlatego też tak duży nacisk kładzie się obecnie na edukację chorych i ich rodzin. Błędy mogą dotyczyć odżywiania. Chorzy zapominają o posiłku, robią zbyt duże przerwy pomiędzy posiłkami, zwiększają odstęp między iniekcją insuliny a posiłkiem, przyjmują zbyt małą ilość węglowodanów w danym posiłku, spożywają alkohol.

Często błędy polegają na nieprawidłowej technice iniekcji insuliny. Dotyczy to tych chorych, którzy nie potrafią przeliczać prawidłowo jednostek insuliny nabieranej do strzykawki i z reguły omyłkowo wstrzykują zbyt dużą ilość tego hormonu. Nie rzadko zdarza się, iż pacjenci wymagający intensywnej insulinoterapii podejmują niewłaściwe decyzje co do zwiększenia dawek insuliny.

Na szczególną uwagę zasługują osoby uprawiające sport, które z powodu zwiększonego wysiłku fizycznego narażone są niejednokrotnie na obniżenie się glikemii. Wymaga to od nich częstej kontroli, modyfikacji dawek insuliny, spożycia dodatkowych posiłków. U chorych z cukrzycą typu 2 hipoglikemia może wystąpić podczas przyjmowania leków przeciwcukrzycowych. Głównie u osób starszych leczonych pochodnymi sulfonylomocznika może wystąpić ciężka hipoglikemia.

Leczenie hipoglikemii


Leczenie hipoglikemii, jeśli chory jest przytomny i może połykać, polega na podaniu glukozy lub równoważników (sok, słodzone płyny, mleko). Dostępne są gotowe tabletki lub żele. U chorych nieprzytomnych glukozę podaje się w postaci wstrzyknięć. Ciężka hipoglikemia jest stanem zagrożenia życia. Nie podjęcie natychmiastowego leczenia może zakończyć się nieodwracalnymi zmianami w centralnym układzie nerwowym.

Zapobieganie hipoglikemii


Zapobieganie hipoglikemii jest możliwe dzięki odpowiedniej edukacji chorych, właściwego wyboru sposobu leczenia, wykonywania częstych pomiarów glikemii w warunkach domowych (konieczność posiadania gleukometrów), konieczność noszenia przez każdego pacjenta kostek cukru na wypadek niedocukrzenia oraz karty identyfikacyjnej (z informacją, że jest chory na cukrzycę).

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot: "Choroby wewnętrzne", Tom II.