Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (choroba Hashimoto)

Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (choroba Hashimoto) określane również mianem zapalenia limfocytowego jest najczęstszą postacią zapalenia tarczycy i najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy.

Choroba Hashimoto występuje częściej u kobiet po 40 rż. Jest to choroba o etiologii autoimmunologicznej. Charakteryzuje się obecnością przeciwciał przeciwko tyreoperoksydazie (anty-TPO) i tyreoglobulinie (anty-Tg) oraz występowaniem nacieków limfocytowych w tarczycy. Zapalenie może przebiegać z eutyreozą lub prowadzić do niedoczynności tarczycy. Choroba może występować z wolem, z prawidłową objętością tarczycy lub jako postać zanikowa. Wszystkie postaci choroby mogą przebiegać z niedoczynnością tarczycy, subkliniczną lub jawną klinicznie.

Objawy choroby Hashimoto


Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy przez długi czas bezobjawowo, ujawniając się często dopiero wtedy, kiedy rozwinęła się niedoczynność tarczycy. Rozpoznanie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy jest możliwe po stwierdzeniu zwiększonego stężenia przeciwciał anty-TPO i anty-Tg u osoby z wolem lub niedoczynnością tarczycy. Ustalenie rozpoznania wymaga wykonania badania histologicznego. Wykonanie tego badania jest niezbędne do wykluczenia nowotworu złośliwego tarczycy, któremu towarzyszą nierzadko nacieki limfocytowe.

Leczenie choroby Hashimoto


Leczenie choroby Hashimoto polega na podawaniu hormonów tarczycy u chorych wykazujących kliniczne i hormonalne markery niedoczynności tarczycy. Podawanie leków immunosupresyjnych pozbawione jest efektu leczniczego.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot: "Choroby wewnętrzne", Tom II.