Przełom tarczycowy

Przełom tarczycowy jest stanem spowodowanym nagłym i gwałtownym załamaniem równowagi ustrojowej na podłożu nierozpoznanej lub niedostatecznie leczonej nadczynności tarczycy.

Przełom tarczycowy rozwija się w związku z zakażeniem lub inną ciężką chorobą. Może również wystąpić u chorego z nadczynnością tarczycy, który przed wykonaniem operacji, nie będzie odpowiednio przygotowany przeciwtarczycowo.

Objawy przełomu tarczycowego

Do objawów prodromalnych należą: bezsenność, znaczne zmniejszenie masy ciała, drżenie mięśniowe, gorączka, nudności i wymioty. Pełnoobjawowy przełom tarczycowy przebiega z zaburzeniami świadomości do śpiączki włącznie, tachykardią i niewydolnością serca, odwodnieniem, nagłym nasileniem tyreotoksykozy oraz wysoką temperaturą ciała powyżej 38-40 stopni Celsjusza. Przełom tarczycowy należy podejrzewać w każdym przypadku nagłego załamania się stanu ogólnego u chorego z rozpoznaną nadczynnością tarczycy. Wywiad może wskazywać na nierozpoznaną lub źle leczoną nadczynność tarczycy.

Leczenie przełomu tarczycowego

Przełom tarczycowy jest stanem zagrożenia życia, dlatego leczenie należy rozpocząć natychmiast na oddziale intensywnej terapii. Śmiertelność w przebiegu przełomu tarczycowego wynosi 30-50%, dlatego wdrożenie wczesnego i skutecznego leczenia ma zapobiec temu powikłaniu.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot: "Choroby wewnętrzne", Tom II.