Ostre zapalenie tarczycy

Ostre zapalenie tarczycy jest najprawdopodobniej zapaleniem o etiologii bakteryjnej. Najczęściej jest wywołane przez bakterie paciorkowce (Streptococcus pyogenes) i gronkowce (Staphylococcus aureus). W zapaleniu nawracającym czynnikiem etiologicznym mogą być bakterie beztlenowe. Do zakażenia dochodzi drogą krwiopochodną lub wskutek przejścia procesu ropnego sąsiednich tkanek.

Ostre zapalenie tarczycy występuje rzadko, przede wszystkim u dzieci i młodych dorosłych. W ostrym zapaleniu tarczycy pojawia się bolesny obrzęk gruczołu tarczowego i często dochodzi do wytworzenia ropnia. Okoliczne węzły chłonne są powiększone.

Objawy ostrego zapalenia tarczycy


Do objawów klinicznych należy również wzrost temperatury ciała i dreszcze. Na ogół nie obserwuje się zaburzeń czynności tarczycy. Rozpoznanie ustala się na podstawie badania USG, w którym obszar objęty zapaleniem wykazuje zmniejszoną i niejednorodną echogeniczność. W scyntygrafii obserwuje się brak zdolności wychwytu znacznika. W badaniu cytologicznym uzyskuje się wyłącznie wysięk ropny. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się leukocytozę i znaczny wzrost OB.

Leczeniem z wyboru jest antybiotykoterapia prowadzona w warunkach szpitalnych. Stosuje się antybiotyki o szerokim spektrum działania podawane dożylnie (i.v.). W przypadku ropnia konieczna jest interwencja chirurgiczna.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot: "Choroby wewnętrzne", Tom II.