Obraz kliniczny niedoczynności przysadki

Obraz kliniczny niedoczynności przysadki zależy od rodzaju i stopnia niedoborów hormonalnych - od niespecyficznych i dyskretnie wyrażonych dolegliwości, po ostry przełom nadnerczowy czy ciężki zespół hipometaboliczny.

Niedobory mogą mieć charakter wrodzony lub nabyty. Izolowany wrodzony niedobór hormonu wzrostu lub gonadotropin nie jest zjawiskiem wyjątkowym. U dzieci wiodącym objawem niedoczynności przysadki jest spowolnienie wzrastania. Izolowany niedobór ACTH może być następstwem długotrwałego leczenia sterydami.

Niedobór hormonu tropowego niekiedy wynika z uszkodzenia jądra podwzgórza- miejsca syntezy czynnika uwalniającego lub hamującego uwalnianie - jeśli współistnieje moczówka prosta lub hiperprolaktynemia, należy podejrzewać uszkodzenie podwzgórza lub początkowego odcinka szypuły. Objawy niedoboru hormonów tropowych przysadki są podobne do tych, które towarzyszą pierwotnej niedoczynności docelowych gruczołów dokrewnych.

Przebieg nieleczonej niedoczynności przysadki


Długotrwałe i pogłębiające się niedobory hormonów powodują głębokie zaburzenia metaboliczne, może dojść do sytuacji stanowiących zagrożenie życia. Nierozpoznana i nieleczona niedoczynność kory nadnerczy może ujawnić się gwałtownie, jako przełom nadnerczowy w sytuacji stresowej takiej jak operacja, uraz, oparzenie, ciężkie przeżycie psychiczne.

U chorego istnieje ryzyko wystąpienia śpiączki związanej z ciężką hiponatremią lub hipometaboliczny przełom tarczycowy. Niedobory GH i gonadotropin sprzyjają przedwczesnemu rozwojowi miażdżycy i osteoporozie.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby Wewnętrzne", Tom I.