Objawy kliniczne hiperfosfatemii

Objawy kliniczne w przebiegu hiperfosfatemii zależą od choroby podstawowej.

U dzieci karmionych mlekiem matki mogą ujawnić się tylko drgawki tężyczkowe. Chorzy po urazie czy posocznicy, gdzie dominuje hiperkatabolizm, mają zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej. W czasie intensywnej chemioterapii ostrej białaczki limfatycznej lub chłoniaka Burkitta dochodzi do uaktywnienia się procesu zwanego zespołem lizy nowotworów. Klinicznie stwierdza się wówczas wzrost stężenia kwasu moczowego i potasu oraz spadek stężenia wapnia w surowicy. U chorych z ostrą i przewlekłą niewydolnością nerek w obrazie klinicznym dominują objawy ostrej lub przewlekłej mocznicy.

Hiperfosfatemia stanowi ważne ogniwo w patogenezie zmian sercowo-naczyniowych u tych pacjentów oraz jest dominującą przyczyną zgonów i różnych powikłań, dlatego też jej zwalczanie należy do podstawowych składowych terapii u tych chorych. W niedoczynności przytarczyc obecne są objawy charakterystyczne dla tej jednostki chorobowej. Hipersekrecja hormonu wzrostu manifestuje się gigantyzmem lub akromegalią. Przy znacznej hiperfosfatemii niezależnie od etiologii wspólnym objawem są napady tężyczki lub jej równoważników.

Należy pamiętać, że konsekwencje i powikłania zwiększonego poziomu fosforanów nieorganicznych, wynikają z sumowania objawów zarówno w przebiegu hiperfosfatemii jak i hipokalcemii. A oba układy są ze sobą ściśle połączone.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby Wewnętrzne", Tom I.
2) F. Koko: "Choroby Wewnętrzne", Tom II.
3) F. Kokot. R. Ficek, M. Bułanowski: "Zaburzenia gospodarki fosforanowej", Medycyna Praktyczna 2005/11.