Neuropatia cukrzycowa

Neuropatia cukrzycowa oznacza występowanie wielu różnych zespołów klinicznych obejmujących uszkodzenie mózgu, nerwów obwodowych, układu autonomicznego, które powstają w wyniku procesów zwyrodnieniowych zależnych od mikroangiopatii jak niedokrwienie, zawały czy mikrozawały oraz występujących zaburzeń metabolizmu w obrębie tkanki nerwowej. Neuropatia cukrzycowa stwierdzana jest u osób z cukrzycą typu 1, cukrzycą typu 2, jak również w innych typach cukrzycy wtórnej.

Neuropatia cukrzycowa jest najczęstszym przewlekłym powikłaniem cukrzycy. Częstość występowania waha się od 10-90%. U 25% osób hospitalizowanych stwierdzono neuropatię na podstawie objawów zgłaszanych przez chorych, u 50% na podstawie badań przedmiotowych, natomiast u ponad 90% pacjentów rozpoznano neuropatię stosując nowe techniki neurofizjologiczne. A zatem częstość rozpoznawania zależy od zastosowanych kryteriów i metod diagnostycznych.

Cechą charakterystyczną neuropatii jest postępująca demielinizacja nerwów obwodowych (uszkodzenie czy też zanik osłonki mielinowej otaczającej nerw), aksonopatia polegająca na utracie włókien nerwowych i zaniku aksonów. Główną rolę w patogenezie neuropatii cukrzycowej odgrywa hiperglikemia z towarzyszącymi zaburzeniami metabolicznymi oraz czynniki naczyniowe (zmiany miażdżycowe, zmiany w naczyniach odżywczych). Do innych czynników neuropatii należą: wysoki wzrost chorego, podeszły wiek, płeć męska, nadciśnienie tętnicze, wieloletni okres trwania cukrzycy, zła kontrola metaboliczna cukrzycy, palenie tytoniu i spożycie alkoholu.

Podział neuropatii cukrzycowej


Podział neuropatii cukrzycowej jest następujący:
1. Neuropatie ogniskowe
2. Neuropatie uogólnione
3. Neuropatia autonomiczna

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot: "Choroby Wewnętrzne", Tom II.
3) J. Tatoń, A. Czech: "Diabetologia", Tom II.