Nadczynność tarczycy (hipotyreoza)

Nadczynność tarczycy (hipotyreoza) jest zespołem objawów klinicznych wynikającym z nadmiernej produkcji i uwalniania hormonów tarczycy (prohormonu - tyroksyny (T4) i właściwego hormonu - trijodotyroniny (T3)).

Niekiedy używane jest pojęcie tyteotoksykoza, które oznacza zespół objawów wywołanych nadmiarem hormonów tarczycy niekoniecznie wydzielanym przez tarczycę chorego - mogą to być np. niewłaściwie stosowane syntetyczne hormony zawarte w lekach.

Postacie nadczynności tarczycy


Nadczynność tarczycy może występować pod wieloma postaciami. Jedną z tych postaci jest wole guzkowe (toksyczne) oraz gruczolak toksyczny tarczycy (choroba Plummera), gdzie oprócz objawów nadczynności tarczycy występują pojedyncze lub mnogie guzki tarczycy, a brak jest orbitopatii tarczycowej lub obrzęku przedgoleniowego.

Inną postacią nadczynności tarczycy z charakterystycznymi dla niej objawami jest choroba Gravesa-Basedowa. W typowym obrazie klinicznym stwierdza się wole miąższowe, nierzadko ze słyszalnym szmerem naczyniowym, objawy orbitopatii tarczycowej, rzadko obrzęk przedgoleniowy i sporadycznie akropachia tarczycowa.

Zespół jod-Basedowa to nadczynność tarczycy wywołana jodem. W tej chorobie dodatni jest wywiad ekspozycji na jod i często stwierdza się wole guzkowe. Wszelkiego rodzaju zapalenia tarczycy czy to podostre zapalenie tarczycy, czy autoimmunologiczne zapalenie, przebiegają z nadczynnością gruczołu tarczowego.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby Wewnętrzne", Tom I.