Modele insulinoterapii

Modele leczenia insuliną można podzielić na dwie grupy: konwencjonalne leczenie insuliną oraz intensywne leczenie insuliną.

Konwencjonalne leczenie insuliną


Konwencjonalne leczenie insuliną:
* 1-3 wstrzyknięć insuliny na dobę podskórnie,
* konieczne jest codzienne monitorowanie glikemii (oznaczanie poziomu glukozy),
* podstawowe są preparaty o działaniu przedłużonym uzupełniane preparatami insuliny krótko bądź szybko działającej,
* często stosowane są insuliny dwufazowe,
* zalecane jest kwartalne oznaczanie hemoglobiny glikowanej HgA1c,
* edukacja z zakresu wiedzy i wysiłku fizycznego,
* konieczna jest wizyta u lekarza co 3 miesiące,
* stosowane u ludzi starszych, w sytuacji gdy przebieg cukrzycy jest stabilny, u chorych z cukrzycą typu 2 przy zachowanym wydzielaniu insuliny.

Intensywne leczenie insuliną


Intensywne leczenie insuliną (preferowane u chorych z cukrzycą typu 1):
* system wielokrotnych (najczęściej 4) wstrzyknięć w ciągu doby,
* częste monitorowanie glikemii - ilość podawanej insuliny (najczęściej w penach) uzależniona jest od glikemii, wielkości posiłku, zaplanowanego wysiłku fizycznego,
* hospitalizacja w celu rozpoczęcia leczenia,
* system bardziej elastyczny, zapewnia zbliżoną do naturalnej podaż (dawkę) insuliny,
* prowadzenie stałej edukacji, częste porady dietetyczne,
* comiesięczna wizyta w ambulatorium,
* stosowane u ludzi młodych, aktywnych, w przypadku infekcji, przygotowania i przebiegu ciąży.

Intensywną insulinoterapię można prowadzić metodą ciągłego wlewu insuliny za pomocą pomp insulinowych. Insulina jest podawana w formie ciągłego wlewu podstawowego (najczęściej drogą podskórną) oraz w formie wlewów kompensujących posiłki. Ciągły wlew podstawowy powinien odzwierciedlać całodobowe wydzielanie insuliny, a wlewy kompensujące wyrzut insuliny po każdym posiłku.

Pompy insulinowe


Zewnętrzne pompy insulinowe stosuje się w sytuacji gdy niemożliwe jest osiągnięcie dobrego wyrównania cukrzycy przy pomocy innych metod, w tym intensywnej insulinoterapii, u chorych aktywnych fizycznie czy też prowadzących nieregularny tryb życia, kiedy częste są nieprzewidywalne, nawracające hipoglikemie (niedocukrzenie), u pacjentek planujących ciążę czy też będących w ciąży.

Stosując pompy należy pamiętać o ryzyku przerwania wlewu (wówczas szybko dochodzi do kwasicy cukrzycowej), zakażeniu w miejscu wkłucia podskórnego i hipoglikemii (jeśli dawka insuliny we wlewie podstawowym jest za duża w stosunku do kaloryczności przyjmowanych posiłków).

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot: "Choroby wewnętrzne", Tom II.