Leczenie niedoczynności przysadki

Zawsze należy rozważyć leczenie przyczynowe niedoczynności przedniego płata przysadki, np. usunięcie guza, leczenie glikokortykosteroidami chorych z sarkoidozą, histiocytozą czy limfocytarnym zapaleniem przysadki lub okolicy lejkowo-podwzgórzowej. Poza tym pozostaje leczenie substytucyjne hormonami docelowych gruczołów dokrewnych, którego celem jest uzyskanie stężeń hormonów zbliżonych do wartości prawidłowych.

Bezwzględnie konieczne ze względów życiowych jest uzupełnienie glikokortykosteroidów. Podstawowa dawka hydrokortyzonu (kortyzolu) powinna być zwiększona w przypadku infekcji, stresu, urazu itp. Leczenia nie wolno przerywać. Ciężka choroba jest wskazaniem do wielokrotnego zwiększenia dawki.

Chorzy z wtórną niedoczynnością kory nadnerczy zwykle nie wymagają suplementacji mineralokortykosteroidów, natomiast powinni oni stosować dietę bogato sodową. Bardzo ważne jest uzupełnianie hormonów tarczycy. Dawka lewoskrętnej tyroksyny zależy od stopnia niedoboru.

Z powodu takiego, iż hipogonadyzm obok zaburzeń w sferze psychicznej i płciowej powoduje także przedwczesne starzenie się organizmu, zwiększa ryzyko miażdżycy i osteoporozy stosuje się leczenie hormonami płciowymi: u mężczyzn testosteronem, a u kobiet zaleca się sekwencyjne przyjmowanie estrogenów i gestagenów.

W odróżnieniu od dzieci, u dorosłych nie uzupełnia się rutynowo hormonu wzrostu. Szereg argumentów przemawia za wprowadzeniem leczenia rekombinowanym hormonem wzrostu (rGH) ludzi dorosłych, a to ze względu na opisywane wcześniej następstwa metaboliczne i społeczne niedoboru GH. W toku są obecnie wieloośrodkowe badania nad skutecznością i bezpieczeństwem leczenia dorosłych rGH.

Rokowanie w leczeniu niedoczynności przysadki


Chorzy otrzymujący odpowiednie leczenie substytucyjne pozostają w dobrym stanie zdrowia, dobre jest też rokowanie co do życia. Wyjątki stanowią nowotwory złośliwe ośrodkowego układu nerwowego powodujące niedoczynność przysadki, w których rokowanie zależy od ich rodzaju i zaawansowania.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby Wewnętrzne", Tom I.