Leczenie jodem promieniotwórczym

Leczenie jodem promieniotwórczym (131I) zyskuje coraz większą popularność jako metoda leczenia nadczynności tarczycy.

Radiojod jest lekiem z wyboru u chorych z chorobą Gravesa-Basedowa z postępującą oftalmopatią naciekową, u chorych z nawrotem nadczynności tarczycy po leczeniu tyreostatykami lub leczeniu pooperacyjnym, u chorych z małym wolem guzkowym, u chorych nie wyrażających zgody na zabieg operacyjny lub też u których występują przeciwwskazania do jego wykonania.

Działanie jodu promieniotwórczego


Działanie 131I polega na nieodwracalnym uszkodzeniu komórek tarczycy, poprzez promieniowanie β emitowane przez radiojod. Jego działanie ogranicza się do samego gruczołu tarczowego, a okoliczne narządy zostają nienaruszone. Zazwyczaj podanie radiojodu poprzedzone jest wstępnym leczeniem farmakologicznym. Leczenie to przerywa się na kilka dni (5-7 dni) przed podaniem dawki 131I. Podanie dawki wymaga sprawdzenia jodochwytności, co pozwala na precyzyjny dobór dawki.

Efekt leczenia rozwija się po ok. 1,5-3 miesiącach, na pełne wyniki należy nie kiedy poczekać nawet do 6 miesięcy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do leczenia radiojodem jest ciąża i karmienie piersią. W przypadku hipertyreozy może nastąpić zaostrzenie jej objawów po podaniu dawki. Należy zachować ostrożność w przypadku aktywnej orbitopatii tarczycowej.

Leczenie jest zwykle dobrze tolerowane, bezpieczne, nie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem nowotworów, wad wrodzonych i innych powikłań leczenia nawet w drugim pokoleniu. Kobietom zaleca się nie zachodzenie w ciążę przez 6-12 miesięcy po zakończeniu leczenia. Brakuje danych umożliwiających ocenę bezpieczeństwa tego sposobu leczenia u małych dzieci.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot: "Choroby wewnętrzne", Tom II.