Leczenie farmakologiczne cukrzycy typu 2

Leczenie farmakologiczne cukrzycy typu 2 uwzględnia stosowanie leków przeciwcukrzycowych, które dzieli się na dwie grupy:

Leki pobudzające wydzielanie insuliny tzw. leki hipoglikemizujace (insulina powoduje obniżenie stężenia glukozy we krwi):
a. Pochodne sulfonylomocznika
b. Pochodne kwasu benzoesowego (meglitinid i repaglinid)
c. Pochodne fenyloalaniny (nateglinid)

Leki zapobiegające poposiłkowej hiperglikemii (za pomocą różnych mechanizmów działania nie doprowadzają do znacznego wzrostu stężenia glukozy, który występuje po posiłku; aczkolwiek ta duża grupa leków nie wpływa na wydzielanie insuliny):
a. Pochodne biguanidu (obecnie stosowana jest jedynie metformina)
b. Inhibitory α-glukozydazy
c. Tiazolidinediony

W czasie rozpoczynania leczenia farmakologicznego istotne znaczenie ma masa ciała, jak również wielkość glikemii (stężenie cukru we krwi). Masa ciała określana jest za pomocą wskaźnika masy ciała BMI wyliczanego na podstawie wzrostu i wagi chorego. Jeśli pacjent ma BMI poniżej 25 kg/m2 i glikemię na czczo powyżej 126 mg/dl (powyżej 7,0 mmol/l) stosuje się pochodne sulfonylomocznika lub biguanidu, natomiast u pacjentów z nadwagą (BMI 25kg/m2) biguanidy lub tiazolidinediony.

Leczenie cukrzycy typu 2 rozpoczyna się zazwyczaj od podania jednego leku (monoterapia). Racjonalne jest rozpoczęcie leczenia od podania pochodnych sulfonylomocznika lub metforminy. Jeżeli nie osiągnie się prawidłowego wyrównania glikemii i w badaniach poziom glukozy nadal będzie podwyższony należy dodać drugi lek (leczenie skojarzone).

U chorych wymagających intensywnego leczenia można dodać insulinę. Korzystne w leczeniu cukrzycy typu 2 jest skojarzenie leku przeciwcukrzycowego z insuliną. Poprawia to bowiem wydzielanie insuliny endogennej (wydzielanej przez organizm). Jednak po około 1-2 latach zapotrzebowanie na insulinę wzrasta i koniecznym staje się leczenie wyłącznie tym hormonem.

Podstawowymi elementami, nie tylko w czasie rozpoznania choroby, ale i przez cały czas jej trwania, pozostają: edukacja, uprawianie umiarkowanego wysiłku, przestrzeganie diety i leczenie farmakologiczne.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot: "Choroby wewnętrzne", Tom II.