Leczenie cukrzycy typu 2

Leczenie cukrzycy typu 2 obejmuje leczenie farmakologiczne i niefarmakologiczne. Ten ostatni sposób uwzględnia stosowanie odpowiedniej diety, zwiększenie wysiłku fizycznego, zaprzestanie palenia tytoniu oraz spożywania alkoholu.

Podstawą leczenia cukrzycy typu 2 jest zmiana trybu życia. Stosowanie właściwej diety i zwiększenie aktywności fizycznej ma istotne znaczenie w całym procesie leczenia, szczególnie istotne jest u osób prowadzących siedzący tryb życia. Dieta w cukrzycy ma zapewnić odpowiednią wartość energetyczną, różnorodność i atrakcyjność spożywanych pokarmów oraz właściwy rozkład dobowy (5-6 posiłków dziennie).

Oprócz tego dieta powinna doprowadzić do normalizacji masy ciała poprzez ograniczenie spożywania węglowodanów (cukrów) - 50-60% dziennego zapotrzebowania, zwiększenie spożycia jedno i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (oleje: rzepakowy, sojowy, słonecznikowy, kukurydziany, oliwa z oliwek itp.) oraz wyeliminowanie nasyconych kwasów tłuszczowych (tłuszczów zwierzęcych), ograniczenie spożycia białka (zwierzęcego i roślinnego), zwiększenie spożycia błonnika i ograniczenie sodu w codziennej diecie.

Wysiłek fizyczny powinien być indywidualnie dostosowany do możliwości chorego, jego wieku, stopnia zaawansowania cukrzycy, obecności chorób towarzyszących, jak również powikłań cukrzycy, z uwzględnieniem przeciwwskazań. Stosowany regularnie zmniejsza masę ciała, zwiększa wrażliwość komórek na insulinę, zmniejsza ryzyko ujawnienia się cukrzycy a w sytuacji jej trwania zmniejsza ryzyko powstania przewlekłych powikłań.

W sytuacji gdy pomimo stosowania diety i zmiany trybu życia nie osiągnie się dobrego wyrównania metabolicznego cukrzycy czyli gdy poziom glukozy we krwi będzie podwyższony, nie mieszczący się w granicach normy (79-121 mg/dl na czczo, lub 140-160 mg/dl 2 godziny po posiłku), uzasadnione jest włączenie leczenia farmakologicznego.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot: "Choroby wewnętrzne", Tom II.