Guzek autonomiczny pojedynczy tarczycy

Guzek autonomiczny pojedynczy tarczycy to gruczolak lub guzek hiperplastyczny, zwykle (ale nie zawsze) prowadzący do nadczynności tarczycy. Stanowi 5% wszystkich przypadków nadczynności tarczycy i 5-10% wszystkich pojedynczych guzków tarczycy.

Guzek autonomiczny pojedynczy różni się od wola guzkowego toksycznego obrazem tarczycy w badaniu przedmiotowym, USG i scyntygrafii, natomiast nie różni się objawami hipertyreozy. Można zatem obserwować stopniowy rozwój od guzka autonomicznego wyrównanego, w którym nie ma jeszcze objawów nadczynności tarczycy, do pełnoobjawowej nadczynności tarczycy. Ryzyko nadczynności jest istotne klinicznie, gdy średnica guzka przekroczy 3cm.

Leczenie guzka autonomicznego pojedynczego tarczycy


Metodą leczenia z wyboru jest zastosowanie jodu promieniotwórczego. W wyniku małego stężenia TSH dochodzi do zahamowania jodochwytności pozostałego miąższu, w związku z czym ryzyko rozwoju niedoczynności tarczycy jest niewielkie. Za leczeniem radiojodem przemawia stosunkowo niewielkie (2%) ryzyko rozwoju raka w pojedynczym guzku autonomicznym.

W guzkach o średnicy poniżej 3 cm wdrażanie leczenia nie jest konieczne, jeżeli nie ma tyreotoksykozy. Wystarczy wówczas monitorować TSH i kontrolować wzrost guzka w odstępach 6-12 miesięcznych.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.