Guz chromochłonny

Guz chromochłonny (pheochromocytoma) jest nowotworem rozwijającym się z komórek chromochłonnych najczęściej nadnerczy (90%). Może powstać w każdym miejscu gdzie znajdują się skupiska tkanki chromochłonnej. W 10% przypadków występuje rodzinnie. Guzy zlokalizowane pozanadnerczowo nasuwają zawsze podejrzenie zespołu mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 2A i 2B.

Objawy guzów chromochłonnych


Guzy chromochłonne rzadko przebiegają bezobjawowo. Najczęściej przebieg ich jest gwałtowny, a objawy pojawiają się w sposób napadowy. Bogata symptomatologia kliniczna jest wynikiem działania adrenaliny i noradrenaliny wydzielanymi przez guz chromochłonny. Czynniki wyzwalające objawy to: wysiłek fizyczny, obfity posiłek, uciśnięcie brzucha, stres, niektóre leki (efedryna, fenylefryna, ACTH, fenotiazyna, amfetamina).

Do najczęstszych objawów pheochromocytoma należą: nadciśnienie tętnicze często o charakterze napadowym; silne, obustronne bóle głowy trwające od kilku godzin do kilku dni; zlewne poty i objawy naczynioruchowe pod postacią zblednięcia czemu towarzyszy wzrost ciśnienia; zwiększona pobudliwość nerwowa, drżenie rąk, nudności; bóle brzucha, niedrożność porażenna jelit; obniżona masa ciała mimo prawidłowego apetytu.

Rozpoznanie guza chromochłonnego jest możliwe po stwierdzeniu zwiększonego stężenia katecholamin lub ich metabolitów w moczu lub surowicy krwi. Niezbędne jest wykonanie badań obrazowych umożliwiających lokalizację guza. Postępowaniem z wyboru jest leczenie operacyjne.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.
2) F. Kokot "Choroby Wewnętrzne", Tom II.