Działanie biologiczne glukagonu

Glukagon działa na hepatocyty w wątrobie, w ten sposób, iż dochodzi do zahamowania syntezy glikogenu, a pobudzenia glikogenolizy. Należy zaznaczyć, że glikogenoliza pod wpływem glukagonu nie obejmuje mięśni szkieletowych, a dotyczy głównie wątroby, która staje się wówczas źródłem glukozy tak ważnej dla różnych tkanek, szczególnie dla układu nerwowego.

Glukagon wpływa też na adipocyty, w których wzmaga rozkład triacylogliceroli. W wyniku lipolizy uwalniają się do krwi wolne kwasy tłuszczowe. Glukagon wtórnie pobudza uwalnianie insuliny przez komórki B wysp trzustkowych. Hormon hamujący uwalnianie hormonu wzrostu zatrzymuje uwalnianie zarówno glukagonu jak i insuliny.

Glukagon w dużych dawkach wpływa na układ sercowo-naczyniowy. Zwiększa wyrzut i pojemność minutową serca, rozszerza naczynia wieńcowe, zmniejsza opór obwodowy naczyń, zwiększa przepływ krwi przez naczynia obwodowe, zwłaszcza trzewne i obniża rozkurczowe ciśnienie krwi.

Pod wpływem glukagonu zahamowaniu ulegają czynności motoryczne żołądka i wydzielanie żołądkowe oraz trzustkowe. Jednocześnie wzmaga się uwalnianie żółci wątrobowej i wydzielanie jelitowe.

Glukagon działa ponadto diuretycznie. W wyniku jego działania następuje zwiększenie jonów potasu we krwi uwalnianych z hepatocytów oraz zmniejszenie stężenia jonów wapnia i jonów fosforanowych na skutek ich wzmożonego wydalania z moczem.

Milena Szewruk

Literatura:
1) W. Traczyk, A. Trzebski: "Fizjologia człowieka z elementami fizjologii stosowanej i klinicznej".