Dieta cukrzycowa

Prawidłowy sposób żywienia jest niezbędny do zachowania pełnej sprawności i zdrowia organizmu. Postępowanie dietetyczne stanowi integralną część zapobiegania i leczenia wielu chorób, szczególnie chorób cywilizacyjnych. Podstawą racjonalnego żywienia jest pokrycie zapotrzebowania organizmu na energię oraz niezbędne składniki odżywcze. Ważne jest by codzienna dieta była zrównoważona i zawierała produkty żywnościowe z różnych grup, a mianowicie produkty zbożowe, mleczne, warzywa, owoce, mięsa i wszelkie zamienniki.

Przez stulecia dieta oraz wysiłek fizyczny wykorzystywane były jako jedyne metody leczenia cukrzycy. Przełomem w leczeniu było odkrycie insuliny, a następnie leków przeciwcukrzycowych, niemniej jednak do dziś leczenie niefarmakologiczne stanowi istotny element postępowania terapeutycznego. Głównym celem diety jest uzyskanie prawidłowego wyrównania glikemii, czyli wartości glukozy w granicach normy (79-121 mg/dl na czczo). Innym celem jest dostarczenie odpowiedniej ilości kalorii niezbędnej do utrzymania odpowiedniej wagi, zapewnienie prawidłowego wzrostu i rozwoju dzieci oraz pokrycie zwiększonego zapotrzebowania w ciąży i w okresie laktacji.

Ogólne zasady diety cukrzycowej


Ogólne zasady diety cukrzycowej określają zarówno jakość spożywanych pokarmów jak i ich ilość. Istotny jest zatem skład diety oraz dzienny rozkład posiłków. Ilość przyjmowanych posiłków zależy od metody leczenia. Jeśli chory leczony jest insuliną w sposób konwencjonalny (dwa wstrzyknięcia mieszanin krótko działających i o przedłużonym działaniu) zaleca się spożywanie do 6 posiłków dziennie. Posiłki powinny być przyjmowane regularnie, o stałej porze dnia i z podobną zawartością węglowodanów każdego dnia.

Należy pamiętać by dieta była urozmaicona. Pomocna w tym jest wiedza i umiejętność zamieniania jednych produktów na inne - wymienniki pokarmowe. Intensywne leczenie insuliną (wielokrotne wstrzyknięcia w ciągu dnia) wymaga od chorego samokontroli. Pacjent zatem powinien stale monitorować poziom glikemii za pomocą glukometru i w zależności od wyników pomiarów dostosowywać dawki insuliny, wielkości posiłków czy wysiłek fizyczny. Niezdyscyplinowanie, pomyłki, pominięcie spożycia posiłku czy nadmierny wysiłek fizyczny mogą doprowadzić do powstania hipoglikemii. To najczęstsze powikłanie i zagrożenie w stosowaniu intensywnej insulinoterapii. Dlatego tak ważna jest edukacja, zrozumienie istoty choroby i zasad leczenia.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne", Tom I.