Diagnostyka i leczenie niedoczynności tarczycy

O rozpoznaniu pierwotnej niedoczynności tarczycy decyduje stwierdzenie zmniejszonego stężenia tyroksyny (FT4) i zwiększonego stężenia hormonu tyreotropowego (TSH) w surowicy, w przypadku wtórnej i trzeciorzędowej niedoczynności tarczycy stężenie TSH nie wzrasta, a nawet może być małe pomimo zmniejszonego FT4.

Leczenia niedoczynności tarczycy


Postępowanie w większości przypadków niedoczynności tarczycy jest podobne i polega na podawaniu substytucyjnych dawek soli sodowej L-tyroksyny. W zapaleniach autoimmunologicznych tarczycy nie stosuje się, poza przypadkami silnie wyrażonych objawów zapalnych, leczenia mającego na celu zahamowanie procesu zapalnego. Postępowanie ogranicza się do leczenia niedoczynności tarczycy.

Ponadto podawanie L-tyroksyny jest skuteczne w leczeniu wola, zwłaszcza u młodszych pacjentów. Chorzy muszą mieć świadomość, że leczenie powinno być kontynuowane do końca życia - w przypadkach hipotyreozy po leczeniu nadczynności tarczycy, oraz w chorobie Hashimoto szanse powrotu prawidłowej czynności tarczycy są niewielkie.

Leczenie powinno być prowadzone przez lekarza pierwszego kontaktu, a tylko w skomplikowanych przypadkach konieczna jest konsultacja chorego przez endokrynologa. Najlepszym parametrem oceniającym sposób wyrównania niedoczynności jest oznaczenie TSH. Zwykle oznacza się poziom TSH co około dwa miesiące, dążąc do uzyskania wartości w dolnym zakresie wartości prawidłowych. Po uzyskaniu optymalnego wyrównania badanie kontrolne powinno zostać powtórzone, np. po sześciu miesiącach. Badanie należy powtarzać okresowo w czasie dalszej obserwacji. Istotne jest to, iż leczenie niedoczynności tarczycy jest zawsze długotrwałe i na ogół musi być prowadzone przez całe życie chorego.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby Wewnętrzne", Tom I.