Biegunka cukrzycowa

Drugim obok gastroparezy ważnym problemem w przewodzie pokarmowym u chorych z cukrzycą jest tzw. biegunka cukrzycowa.

Jelito jako narząd bogato unerwiony przez autonomiczny układ nerwowy, stanowi miejsce częstych powikłań cukrzycy. U większości pacjentów dodatnie są testy na neuropatię cukrzycową. Klasyczna biegunka cechuje się występowaniem około 20 wypróżnień na dobę czemu towarzyszą kurcze jelitowe, nasilające się nocą. Najprawdopodobniej za powstanie biegunki są odpowiedzialne bakterie jelitowe.

Biegunka cukrzycowa ma tendencje do remisji, w czasie których dominuje zaparcie stolca. Aby zdiagnozować biegunkę cukrzycową należy wykluczyć zespół złego wchłaniania, raka trzustki, biegunkę po biguanidach. Brak pozytywnych efektów po zastosowaniu diety bezglutenowej może potwierdzić rozpoznanie. W leczeniu stosuje się leki zapierające i antybiotyki. Ważnym elementem jest wyrównanie cukrzycy.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Czyżyk: "Patofizjologia i klinika cukrzycy".
2) J. Muszyński: "Problemy gastrologiczne w cukrzycy".